Οι μεταπτυχιακοί φοιτητές του τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου σας προτείνουν να γνωρίσετε τη δουλειά τους

Την Παρασκευή 31 Οκτωβρίου έως την Κυριακή 2 Νοεμβρίου θα πραγματοποιηθεί στον πολυχώρο booze cooperativa το τριήμερο δρώμενο audio, visual and other pleasures.
Οι μεταπτυχιακοί φοιτητές του τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου σας προτείνουν να γνωρίσετε τη δουλειά τους:
Ταινίες μικρού μήκους, ντοκυμαντέρ, θεατρικά μονόπρακτα, video art και εγκαταστάσεις, (Παρασκευή 31 Οκτωβρίου) καθώς και μια παράσταση του μιούζικαλ Λόλα Καύτα του Κέντρου Δράματος του Παντείου ( Σάββατο 1η Νοεμβρίου) καθώς και μια παρουσίαση του βιβλίου του Γιάγκου Ανδρεάδη Αντιγόνη 2 μαζί με ένα CD όπου ερμηνεύουν χορικά της Αντιγόνης του Σοφοκλή μελοποιημένα από τον Γιώργο Παπαδάκη . Οι δραστηριότητες αυτές ξεκίνησαν στο πλαίσιο του μαθήματος «Παραστατικές Τέχνες» όπου διδάσκουν ο Δήμος Αβδελιώδης, η Έλενα Χόρτη και θα δημιουργήσουν στο χώρο ένα τριήμερο συνεχές οπτικοακουστικό δρώμενο.
Παρασκευή 31/10
8:00-9:30-Παρουσίαση θεατρικών μονόπρακτων
9:30-11:00- Προβολή ταινιών μικρού μήκους
Σάββατο 1/11
9:00 «(Λ)όλα Κάφτα από το Κέντρο Δράματος του Παντείου. Πρόκειται για ένα ασύμμετρο έργο που γράφτηκε επί σκηνής με συμμετοχή εκλεκτών εμπρηστών δασών και ερμηνεύεται από τους συνήθεις υπόπτους
Κυριακή 2/11
7:00- Παρουσίαση του βιβλίου του Γιάγκου Ανδρεάδη Αντιγόνη 2, Εκδόσεις Λιβάνη , Αθήνα 2008 που συνοδεύεται από ένα CD με χορικά του έργου του Σοφοκλή μελοποιημένα από τον συνθέτη και διδάσκοντα στο Πάντειο Γιώργο Παπαδάκη και ερμηνευμένα από τραγουδιστές του Κέντρου Κλασικού Δράματος και Θεάματος του Παντείου Πανεπιστημίου. Στην παρουσίαση θα μετάσχουν εκτός από τον συγγραφέα ο Γιώργος Παπαδάκης, ο Τηλέμαχος Χυτήρης και ο Φώτης Κουβέλης.
9:00- Παρουσίαση της ταινίας φοιτητών του Παντείου με την επίβλεψη του Δήμου Αβδελιώδη Μηδένα προ του τέλους μακάριζε.
Κάθε ημέρα μετά τις 10:30 θα ακολουθεί DJ Set από guest DJ.
Επίβλεψη, υποστήριξη: Γιάγκος Ανδρεάδης, Δήμος Αβδελιώδης, Έλενα Χόρτη.
ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΕΡΤ
Έναρξη: Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 8:00 μ.μ.
Διάρκεια: 31 Οκτωβρίου έως 2 Νοεμβρίου
BOOZE COOPERATIVA, Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα, Τηλ: 210 3240944.
http://www.boozecooperativa.com
Επικοινωνία: performing.panteion@gmail.com
http://performingpanteion.blogspot.com
Θα παρουσιαστούν:
Ο Δαίμονας (ταινία μικρού μήκους)
Πηνελόπη Γουρδέα, Κωνσταντίνος Ιωαννίδης, Ιωάννης Παπαϊωάννου
Τα ενδύματα (ταινία μικρού μήκους)
Γεωργία Σακκά
Έρως Ανυπόφορος (ταινία μικρού μήκους)
Ελένη Ανδρεάδου,Στέλλα Παρασχά, Βάσια Ρούσσου, Καλλιόπη Χαραλαμπάκη
Μαζί (ταινία μικρού μήκους)Δημήτριος Νάκος, Έφη Κυπριανίδου
Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει (Ντοκυμαντέρ)
Tijana Prodanović,Χρήστος Κουκοφίκης
Ημερολόγια γυναικών (συλλογικό βίντεο-ντοκιμαντέρ)
Μαρία Πεσλή
φιλμ νουάρ (βιντεοεγκατάσταση)
Ομάδα La.Ska (Μαρίνα Λαγού, Μαρίτα Σκανδάλη)
Injection or 5ml of relaxing medicine (Κineograph)
Δήμητρα-Σοφία Πατσιλινάκου
Το ναυάγιο (θεατρικό μονόπρακτο)
Κουκοφίκης Χρήστος
Μνήμη (θεατρικό μονόπρακτο)Κακαβά Ευαγγελία, Αλεξανδροπούλου Βέρα-Αικατερίνη
Μαρία Νεφέλη (Σκηνικό ποίημα)
Ελένη Μητσακάκη

Ο πόλεμος «σκοτώνει» την ελευθερία του Τύπου, αναφέρουν οι Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα

Στην 31η θέση η Ελλάδα


Reuters
Η οργάνωση σημειώνει ότι η δολοφονία της Αννας Πολιτκόφσκαγια παραμένει ανεξιχνίαστη
Παρίσι

Μόνο η ειρήνη και όχι η οικονομική ευημερία μπορεί να διασφαλίσει τις ελευθερίες του Τύπου σημειώνει η οργάνωση Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα (RSF) στην ετήσια έκθεσή της .
Όπως σημειώνει η έκθεση της οργάνωσης για το 2008, οι μεγαλύτερες δημοκρατικές χώρες του πλανήτη «είναι αποσταθεροποιημένες και σε άμυνα» και «σταδιακά διαβρώνουν το χώρο για τις ελευθερίες».
Στην πρώτη θέση του καταλόγου για άλλη μία χρονιά βρίσκεται η Ισλανδία ενώ στις 20 πρώτες θέσεις βρίσκονται, μεταξύ άλλων, χώρες όπως το Λουξεμβούργο, η Νορβηγία, η Εσθονία, η Ιρλανδία, το Βέλγιο, η Νέα Ζηλανδία, η Σλοβακία, ο Καναδάς, η Αυστρία και η Δανία.
Στην 20η θέση βρίσκεται η Γερμανία, στην 23η η Βρετανία,
Η Ελλάδα μοιράζεται την 31η θέση στον πίνακα της οργάνωσης μαζί με την Κύπρο, την Γκάνα και το Μάλι, μερικές θέσεις πάνω από τη Γαλλία, την Ισπανία και τις ΗΠΑ. Το 2007 η Ελλάδα ήταν στην 30η θέση, με ένμαν ελαφρά χειρότερο βαθμό, πάντως.
Σε ό,τι αφορά τις γειτονικές μας χώρες, η Αλβανία βρίσκεται στη 79η θέση, η Βουλγαρία στην 59η θέση και η ΠΓΔΜ στην 42η θέση. Η Τουρκία βρίσκεται στην 102η θέση ισοψηφώντας με την Αρμενία.
Πλήγμα για τις ελευθερίες ο πόλεμος
Κακή βαθμολογία πήραν στην μέτρηση οι ΗΠΑ και το Ισραήλ που, κατά την οργάνωση, δεν σέβονται τις ελευθερίες του τύπου.
Χαρακτηριστικά, οι ΗΠΑ βρίσκονται μόλις στην 119η θέση σε ότι αφορά τις ελευθερίες εκτός τις επικράτειας της, όπου διεξάγει πολέμους, ενώ το 2007 βρισκόταν στην 111η θέση.
Πολύ μεγάλη πτώση είχε και το Ισραήλ το οποίο υποχώρησε από την 103η πέρυσι στην 149η θέση το 2008 λόγω της δολοφονίας Παλαιστίνιου δημοσιογράφου από ισραηλινούς στρατιώτες, του εικονολήπτη Φαντέλ Σανά που έχασε τη ζωή του τον Απρίλιο στη Λωρίδα της Γάζας. Στην κατάταξη με βάση την ίδια τη χώρα, το Ισραήλ βρίσκεται στην 46η θέση.
Η Ρωσία βρίσκεται στην 141η θέση με την οργάνωση να σημειώνει ότι τα μέσα ενημέρωσης, φιλοκυβερνητικά και μη ελέγχονται αυστηρά και ότι παραμένουν ανεξιχνίαστες οι δολοφονίες δημοσιογράφων, όπως της Αννας Πολιτκόφσκαγιας.
Κατακόρυφη πτώση λόγω πολέμου είχε και η Γεωργία που βρέθηκε από την 66η στην 120η θέση.
Η οργάνωση χαρακτηρίζει ακόμη χώρες όπως το Ιράκ (στην 158η θέση), το Πακιστάν (152ο) και το Αφγανιστάν (156ο) «μαύρες ζώνες» για τους δημοσιογράφους και «δικτατορίες» χώρες όπως η Κίνα, το Ιράν και η Ζιμπάμπουε. Ειδικά για την Κίνα που καταλαμβάνει την 169η θέση, η RSF σημειώνει ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες έφεραν και τη φυλάκιση αντιφρονούντων αλλά και δημοσιογράφων.
Τον κατάλογο κλείνουν το Τουρκμενιστάν, η Βόρειος Κορέα και τελευταία η Ερυθραία, στην 173η θέση.
Newsroom ΔΟΛ

Η εφημερίδα ΕΡΜΗΣ και η ιστορία του Tύπου

O τύπος στη Ζάκυνθο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα πρώτα χρόνια του 19ου αιώνα. Πρώτη εφημερίδα στο νησί που τυπώθηκε, σύμφωνα με τον ιστορικό Νίκο Κουρκουμέλη, ήταν η Gazzetta Ζacinthia τον Ιούλιο του 1811 στην ιταλικη γλώσσα και το Μάϊο του 1812 στην ελληνική γλώσσα.

Στον εικοστό αιώνα ο τύπος της Ζακύνθου γνώρισε μεγάλη ακμή και μόνο δύο γεγονότα ανέστειλαν σε μεγάλο βαθμό την λειτουργία του.
Το πρώτο ήταν ο β' παγκόσμιος πόλεμος με την τετράχρονη ιταλογερμανική κατοχή και το δεύτερο οι σεισμοί του 1953.
H μεγάλη καταστροφή που προκάλεσε στη Zάκυνθο η σεισμοπυρκαγιά του 1953 είχε τις συνέπειές της και στην πορεία του τύπου. Tα τυπογραφεία επλήγησαν και η μοναδική εκδιδόμενη έως εκείνη τη εποχή ημερήσια εφημερίδα, η Kαθημερινή, διέκοψε την κυκλοφορία της. Ωστόσο η αγάπη για τον τύπο και το ασίγαστο πάθος των ανθρώπων του - εκδοτών και τυπογράφων - επέτρεψε την επανακυκλοφορία αρκετών εξ' αυτών πολύ πιο γρήγορα από όσο αναμένετο.
Oι γενικότερες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες του νησιού και η υπερτροφική ανάπτυξη του αθηναϊκού τύπου, ο οποίος με την ενίσχυση του κράτους έγινε την δεκαετία του '60 εθνικός με κυκλοφορία σε όλη την επικράτεια, δημιούργησε δυσκολίες στην ανάπτυξη του τοπικού τύπου με αποτέλεσμα για αρκετές δεκαετίες η Zάκυνθος να διαθέτει εφημερίδες που κυκλοφορούσαν ανά εβδομάδα ή ανά δεκαπενθήμερο.
Oι συνθήκες άρχισαν να βελτιώνονται αισθητά τις τελευταίες δύο δεκαετίες του αιώνα και της χιλιετίας. Tη μεγαλύτερη υπηρεσία σε αυτή την κατεύθυνση προσέφερε η ανάπτυξη της τεχνολογίας και η απελευθέρωση των ηλεκτρονικών μέσων επικοινωνίας από το κρατικό μονοπώλιο. 4
H πληροφορική μπήκε στο χώρο της παραδοσιακής τυπογραφίας και με μικρός κόστος αντικατέστησε ένα μεγάλο μέρος εργασιών που απαιτούντο έως εκείνη την εποχή, για την έκδοση των εφημερίδων και των εντύπων.
Nέοι άνθρωποι που εμφανίστηκαν στο προσκήνιο και πήραν την σκυτάλη από τις γενιές του '50 και '60, άρχισαν να δημιουργούν εφημερίδες με σύγχρονα τεχνικά μέσα και με ύφος που αντικατόπτριζε τις γενικότερες αλλαγές στη χώρα.
Παράλληλα η άνθιση του ραδιοφώνου και η παρουσία τηλεοπτικών καναλιών επέτρεψαν την δημιουργία ανεπτυγμένων επιχειρήσεων στα μέσα επικοινωνίας με μακρόπνοους στόχους.
Tο 1995 ιδρύθηκε στη Zάκυνθο η ανώνυμος εταιρεία EΠIKOINΩNIA. Mεταξύ των μετόχων της εταιρείας οι εκδότριες των εβδομαδιαίων εφημερίδων EBΔOMAΔA και TYΠOΣ, Iωάννα Πέττα - Συνετού και Aγγελική Ι. Ξενόφου.
H εταιρεία από τον πρώτο χρόνο της ίδρυσής της λειτούργησε τον ραδιοσταθμό EPMH fm.
Tο 1996 οι εφημερίδες EBΔOMΑΔA και TYΠOΣ διακόπτουν την έκδοσή τους και στις 17 Aπριλίου του 1996 εκδίδεται το πρώτο φύλλο της εφημερίδας EPMHΣ.
Eκδότρια της εφημερίδας η κα Iωάννα Συνετού.
Διευθύντρια η κα Aγγελική Ξενόφου και Σύμβουλος έκδοσης ο δημοσιογράφος Φίλιππος Συνετός.
Το πρώτο φύλλο της εφημερίδας τυπώθηκε στις ιδιόκτητες εγκαταστάσεις της εταιρείας EΠIKOINΩNIA σε 450 αντίτυπα, με οκτώ σελίδες και σε σχήμα σελίδας 28X42 cm. Σήμερα η εφημερίδα τυπώνει και κυκλοφορεί 1200 αντίτυπα ημερησίως σε έκδοση 20 σελίδων με ένθετο για τον αθλητισμό και εβδομαδιαίο ένθετο για τους Αγγλόφωνους του νησιού μας.
Aπό αυτά τα 550 φύλλα διανέμονται μέσω ιδιωτικού ταχυδρομείου στην Ζάκυνθο, τα 450 διατίθενται μέσω των τοπικών πρακτορείων τύπου στα περίπτερα και άλλα 200 περίπου ταξιδεύουν σε παραλήπτες στην Αθήνα στο Ιόνιο σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού.
H ύλη και το περιεχόμενο της εφημερίδας είναι καθαρά τοπικού χαρακτήρα, γεγονός που αντικατοπτρίζει και την ουσιαστική ανάδειξη της τοπικής δημοσιότητας που έχει επιτευχθεί στη Zάκυνθο τα τελευταία χρόνια.

*από το http://www.ermisnews.gr/history.php

Μήπως, λέμε μήπως, είναι τόσο στραβός ο γιαλός ή στραβά άραγε αρμενίζουμε;

απόψεις
Άρθρο του Δημήτρη Θ. Αρβανίτη*

Μάης 2008 μια επέτειος για τα γεγονότα.
Μάης 1968, σαράντα χρόνια μετά και η επανάσταση πάει περίπατο.
Δεχόμαστε την εξ ορισμού ελευθερία μας, αλλά δεν έχουμε το θάρρος να ζητήσουμε συγγνώμη από τους νέους αυτούς που άλλαξαν την ιστορία της καθημερινότητας στην Ευρώπη, αγκάλιασαν την εργατική τάξη και φώναξαν όλοι μαζί. «Είμαστε ρεαλιστές, ζητάμε το αδύνατον».Τι να πάρουμε είδηση εμείς τότε, ένα χρόνο μέσα στη χούντα, με τα μέσα φιμωμένα εκούσια ή ακούσια, περιμέναμε να ακούσουμε λαθραία την «Ντόιτσε Βέλε» ή να μάθουμε πρώτο χέρι από αυτούς που μπορούσαν να ταξιδεύουν στο Παρίσι.Τα μηνύματα τα πήραμε όμως και με την πρώτη ευκαιρία, που άργησε πέντε χρόνια, είχαμε επιτέλους και τη δική μας μεταπολίτευση. Και να τα όνειρα και να οι πολιτικές ζυμώσεις και να επιτέλους και η νομιμοποίηση του ΚΚΕ και λίγο αργότερα η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης και να το ΠΑΣΟΚ και το ραντεβού με την Ιστορία και να η διάθεση να ερωτευθούμε ανοιχτά και να γυρίσουμε τα πάντα ανάποδα.
Τριανταπέντε χρόνια μετά, έχουμε αποδεχτεί τη μοίρα μας. Δεν ζητήσαμε, όταν έπρεπε, εξηγήσεις για το Μάαστριχτ και τις συμφωνίες, γλεντήσαμε την Περεστρόικα, κάναμε «πλάκα» με το Θατσερισμό, λακίσαμε από τα κόμματα και για «πλάκα» το ρίξαμε στο χαβαλέ. Εν ονόματι της ελευθερίας βάλαμε τα ποπ σκυλάδικα στα πανεπιστήμια και παρακολουθήσαμε εκατοντάδες ηλίθιες συναυλίες (;) ανάβοντας αναπτήρες, δήθεν ροκ και καλά, αλλά αντί να φωτίσουμε την τύφλα μας, ξυπνήσαμε ένα πρωί και μας είπαν κάτι πικρά λόγια για το ασφαλιστικό, ένα άλλο πρωί καταλάβαμε ότι μας ξεσκίσανε το εισόδημα και η παλιά δραχμή έγινε μια σκατούλα του ευρώ, ακόμα άλλο ένα πρωί μας κολλήσανε ένα διάολο στο αυτί μας για να σπαταλάμε και το τελευταίο λεπτό του «ελεύθερου» χρόνου μας, χαζέψαμε σαν τον Νέρωνα την πανελλαδική εμπρηστική καταστροφή των δασών μας και ξαφνικά το ρίξαμε στην οικολογία γιατί αυτό είναι το νέο τρεντ. Τρεντ είναι και το να παραγγέλνεις σαλάτα με ρόκα και να την πληρώνεις για εξωτικό φυτό, λες και δεν έρχεται από το Μαραθώνα. Τρεντ ήταν και η ομοψυχία μας στους Ολυμπιακούς του 2004, αλλά το αγγούρι άλλοι το φάγανε και δροσιστήκανε κι άλλοι ζορίζονται τώρα. Κι όσοι δεν θέλαμε να είμαστε «παντός καιρού» και είπαμε ανοιχτά τη γνώμη μας, μπήκαμε σε μαύρες λίστες. Και όταν φάγαμε απανωτές τις σφαλιάρες με τις αποκαλύψεις για τη «ντόπα», σφυρίξαμε αδιάφορα μην μπορώντας να δεχτούμε την ατίμωση. Τώρα υπογράφουμε διαμαρτυρίες και καλούμε το δήμαρχο να ελευθερώσει τα πεζοδρόμια και το ΥΠΕΧΩΔΕ να μη μας κρύβει τις μετρήσεις των ρύπων της ταλαίπωρης Αθήνας. Αλλά την πόλη την ξεσκίζουμε εμείς. Καβαλάμε πεζοδρόμια και σπάμε τις μουριές, βάζουμε σημάδι τους κάδους από τον τρίτο και σουτάρουμε τα σκουπίδια, γιατί θα λερωθούμε αν τα κατεβάσουμε ντυμένοι στην τρίχα αφού αρχίσαμε να πηγαίνουμε και στο νέο τρεντ, την όπερα.Κυνηγάμε τις εφημερίδες-περιτύλιγμα των προσφορών τους και δεν ρίχνουμε καν μια ματιά να ξεστραβωθούμε, αφού έτσι κι αλλιώς θα μάθουμε τα νέα από τα τηλεοπτικά παράθυρα το βράδυ. Όσο για την επανάσταση και την κοινωνική κριτική, κάθε Τρίτη βράδυ έχουμε αριθμημένη θέση για το Λαζόπουλο. Έτσι ξαλαφρώνουμε.
Φιλότεχνοι όμως μέχρι πτώσεως. Σε όλα πάμε και δεν μας ενδιαφέρει το πανάκριβο εισιτήριο για την κάθε λογής μπαρούφα γιατί εμείς κάνουμε θυσίες για την Τέχνη. Δεν είμαστε όμως ελιτιστές. Τα παρακολουθούμε όλα. Και Μέγαρο και Πέγκυ και χοροθέατρο και μπαρουφομαλακίες και δήθεν progrersive και έντεχνο και ελληνικές ταινίες «σύγχρονης κωμωδίας» και «προσεγμένες» τηλεοπτικές σειρές. Ποίηση δεν διαβάζουμε γιατί μας πέφτει λίγο βαριά, αλλά που να τολμήσουμε να διαβάσουμε το «Νόημα» της Μαρίας Λαϊνά αφού θα δούμε το Χριστό φαντάρο.
Καλά ρε μεγάλε, τόσο χάλια είμαστε;Εμείς τουλάχιστον, ως «κλάδος», βρισκόμαστε σε Άνοιξη. Το ελληνικό design μεγαλουργεί. Πολύ τρέντι η γραφιστική. Απλά πράγματα. Οι Έλληνες γραφίστες τετραγωνίσαμε τον κύκλο. Δε σου λέει και κανείς τίποτα άμα κάνεις ένα κουτί για πίτσα το ίδιο με μια αφίσα ή ένα φλάιερ για electronic music και μια αλοιφή για τις αιμορροΐδες σαν ένα λογότυπο για το γύρο της Αθήνας. Έτσι κι αλλιώς τα ίδια λεφτά μας δίνουνε. Δεν υπάρχει μπάτζετ...Ένα φιλαράκι, γραφίστας, προκειμένου να μην πάρει τίποτα κάνει λογότυπα και συσκευασίες για εκατόν πενήντα ευρώ... εντάξει δεν έχει έξοδα, μένει με τους γονείς του και δουλεύει στο σπίτι... μια αφισούλα τού, πήρε και έπαινο σε μια γιορτή που γίνεται μια φορά το χρόνο... αλλά ρε γαμώτο δεν έχει ούτε ΙΚΑ ούτε τίποτα ακόμα. Και μια φίλη του, κι αυτή γραφίστρια, που δούλεψε την πρακτική της σε ένα «τρέντι δημιουργικό γραφείο» περάσανε τρεις μήνες και δεν έχει πάρει ακόμα φράγκο...Μήπως, λέω μήπως, κάτι έχουμε παρεξηγήσει; Μήπως είμαστε απλά περιστασιακοί χειροκροτητές μιας μετριότητας, πρώτης στο χωριό, αλλά δεύτερης στην πόλη;Μήπως δεν γνωρίζουμε ότι με τις πορδές δεν βάφονται αυγά;Μήπως δεν έχουμε καταλάβει ότι τα βραβεία είναι όπως τα φιλιά, που αν τα σκορπάς χάνουνε την αξία τους;Μήπως πιστεύουμε ότι ο χρόνος δεν θα περάσει από πάνω μας και θα είμαστε για πάντα οικόσιτοι των γονιών μας και δεν θα χρειαστεί ποτέ να διεκδικήσουμε από την πολιτεία να μας συνδράμει στα γεράματά μας;Μήπως αντί να χαζεύουμε στο διαδίκτυο, είναι καλύτερα να ανοίξουμε το μυαλό μας και να σκεφτούμε τι δουλειά έχουμε εμείς με τους Γιαπωνέζους και τα κουκλάκια και αυτά τα έρημα τα γεωμετρικά σχήματα του Swiss International Style;Μήπως πρέπει να καταλάβουμε πόσο ανόητο είναι η ελληνική οπτική επικοινωνία να γίνεται στα Αγγλικά, σε κάθε εφαρμογή, και να προορίζεται για έναν τόπο που και γλώσσα έχει (ακόμα) και γραφή διαθέτει και το 99% των κατοίκων δεν τελειώνει το Αμερικάνικο κολέγιο;Μήπως πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους τι είναι η πνευματική ιδιοκτησία, η αυθεντικότητα και το κοινωνικό ήθος, οι συνήθειες του τόπου;Μήπως πρέπει να απαιτήσουμε από την Πολιτεία καλύτερη μόρφωση και από τον εαυτό μας μεγαλύτερη επιμέλεια στις σπουδές μας;Μήπως πρέπει να μυριζόμαστε την απάτη και να της προσφέρουμε την περιφρόνησή μας; Μήπως πρέπει να γίνουμε συνάδελφοι, γενναιόδωροι και ειλικρινείς, να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο εκτοξεύοντας πικρόχολα σχόλια, αντί να προωθούμε το σύνολο γιατί έτσι μόνο θα εισπράξουμε και τα ατομικά οφέλη;Μήπως πρέπει να διαχωρίσουμε το design από το επάγγελμα και να είμαστε λιγότερο ματαιόδοξοι, αν μπορεί κανείς να το πει έτσι, να καταλάβουμε πως είναι στο χέρι μας να βελτιώσουμε τη ζωή μας και να βοηθήσουμε με τον μοναδικό μας τρόπο, τη δουλειά μας, να λυθούν κάποια από τα χιλιάδες προβλήματα μας;Μήπως η ελληνική γραφιστική πρέπει να κάνει το δικό της Μάη και επιτέλους «να ξεμπερδεύουμε με τους κακομούτσουνους» όπως είπε ο Μπορίς Βιαν, να γευτούμε τον πικρό σαρκασμό των ταινιών του Ζακ Τατί, να αναλύσουμε τη σκέψη του Αλμπέρ Καμύ και να ξαναδούμε εφ? όλης της ύλης τις αφίσες των Γκραπίς και τα πρωτοσέλιδα της τότε Λιμπερασιόν;Μήπως πρέπει να γιορτάσουμε την αγέραστη σκέψη του Ζ. Λ. Γκοντάρ και να αναγνωρίσουμε το ευεργετικό «άσυλο» που προσέφερε με άπειρη αγάπη το Γαλλικό κοινό στη Τζαζ, την εποχή που η ίδια η Αμερική έστελνε τους υπέροχους μουσικούς της στην ανεργία;Μήπως πρέπει να καταλάβουμε ότι η Ένωση Γραφιστών ανήκει σε όλους μας και μας περιμένει να δουλέψουμε σοβαρά, να συγκροτηθούμε κάποτε σε ισχυρό σώμα σοβαρών επαγγελματιών και να αφήσουμε για την ώρα τις ματαιόδοξες συλλογές μεταλλίων και το αμφιβόλου υποστάσεως κυνήγι κούφιων διακρίσεων;Μήπως πρέπει να σκεφτούμε ότι το ταλέντο μπορεί να πέσει εύκολα θύμα της ματαιοδοξίας και η απόλυτη βεβαιότητα δεν διαφέρει από την πλήρη υπαρξιακή ανασφάλεια;λέμε, μήπως;
Δημήτρης Θ. ΑρβανίτηςΑGI member Designer
Υστερόγραφο
Designism is the Enemy of Design**Άλλο το γάλα κι άλλο η καβάλα
Το graphic design ανακαλύφθηκε από Έλληνες στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Μέσα σε λίγα χρόνια κατόρθωσε να αναδειχθεί σε υπεράξιο εθνικό προϊόν κερδίζοντας την αποδοχή και την καταξίωση του συνόλου των πολιτών της χώρας, οι οποίοι και μετάλλαξαν την καθημερινότητά τους σε μια τεράστια design performance με αποτέλεσμα να θεσπισθούν ετήσιοι διαγωνισμοί με σκοπό τη βράβευση της πρωτοτυπίας, της αυθεντικότητας και του δημιουργικού οίστρου.Σαν σε ένα παράξενο Deja vu, οι ώριμες κοινότητες των Ευρωπαϊκών αλλά και άλλων χωρών, υφάρπαξαν, αρκετές δεκαετίες πριν, αυτή την Ελληνική ανακάλυψη και την οικειοποιήθηκαν προς ίδιον όφελος. Έφτιαξαν σχολές, δημιούργησαν δομές και παράδοση, Μουσεία και εκθέσεις και εξάγουν με επιτυχία τις ιδέες και τα παράγωγα προϊόντα τους... ακόμα και στην Ελλάδα, η οποία αδυνατεί να κατανοήσει το θράσος μιας τέτοιας «υπεξαίρεσης».
Ως λαός με ιστορία και συγκροτημένο κράτος αποφάσεων, τσατισμένοι από την παγκόσμια αδικία σε βάρος της πατρότητας της ανακάλυψής μας, ας βροντοφωνάξουμε...
«We shall overcome».
Ας μην ρεζιλέψουμε την κουβέντα μπαίνοντας σε λεπτομέρειες...

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «ΑdobeMagazine»,Τεύχος 4, Ιούνιος 2008

Προσπάθεια πειρατείας στην περιουσία του ΤΑΙΣΥΤ

ΤΑΜΕΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΣ ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ , ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ & ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΥΠΟΥ ( Τ.Α.Ι.Σ.Υ.Τ. )

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Άγριο χέρι στην περιουσία του ΤΑΙΣΥΤ, με παράνομο και καταχρηστικό τρόπο, επιχειρεί να βάλει η κυβέρνηση. Από τη μια σχεδιάζει να στείλει τις υπηρεσίες του Ταμείου σε εντελώς ακατάλληλα και χωρίς καμιά υποδομή Γραφεία (αφού μέρος τους ήταν κλειστό και εγκαταλελειμμένο χρόνια) στην οδό Κουμουνδούρου αίτημα για το οποίο ήδη έχουν διαμαρτυρηθεί όλες οι συνδικαλιστικές Ενώσεις, Ταυτόχρονα, από την άλλη –χωρίς απόφαση του ΔΣ του ΤΑΙΣΥΤ- κινείται να …νοικιάσει τα Γραφεία του ΤΑΙΣΥΤ στο Ταμείο Χημικών και Πετρελαιοειδών, όπως κατάγγειλε και ο Πρόεδρος των Εργαζομένων στα Ασφαλιστικά ταμεία.
Υπενθυμίζουμε ότι το ΤΑΙΣΥΤ έχει υπαχθεί με το νέο ασφαλιστικό νόμο στο ΕΤΑΠ-ΜΜΕ και κατ’ αναλογία η περιουσία του παραμένει στους εργαζόμενους-ασφαλισμένους του.
Η ενέργεια της κυβέρνησης ξεπερνά κάθε όριο ανοχής, προσπαθεί να δημιουργήσει τετελεσμένα και είναι διάτρητη, τόσο νομικά όσο και ηθικά.
Το Δ.Σ. της ΕΣΠΗΤ καλεί τους εργαζόμενους σε ετοιμότητα, ζητά τη συμπαράσταση της νέας διοίκησης της ΠΟΕΣΥ και των άλλων Ενώσεων και προειδοποιεί ρητά την κυβέρνηση ότι αυτές οι σαλταδόρικες απόπειρες σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται να περάσουν και θα αντιμετωπιστούν ανάλογα.
Τέλος, δηλώνει ότι οι εργαζόμενοι συντάκτες των περιοδικών με βάση τις αποφάσεις των οργάνων τους θα εξακολουθήσουν να αγωνίζονται για την κατάργηση του (αντι) ασφαλιστικού νόμου Πετραλιά.
Το Διοικητικό Συμβούλιο
Αθήνα, 9 Ιουνίου 2008

http://www.espit.org/html/asfalistikatameia.asp

ΕΦΥΓΕ Ο ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΝΤΗΝΟΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της ΕΣΠΗΤ

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΠΗΤ εκφράζει την βαθιά του θλίψη για την απώλεια του μεγάλου δάσκαλου της δημοσιογραφίας και Προέδρου του Πανελλήνιου Συνδέσμου Δημοσιογράφων Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης ΄41-΄44. Νίκου Καραντηνού

Ιδιαίτερα επισημαίνουμε την πολύτιμη συμπαράσταση και αλληλεγγύη του όταν σε καιρούς δύσκολους και αναιμικούς βοήθησε να ορθοποδήσει η ΕΣΠΗΤ (τότε ΕΣΠΤ).

Οι δημοσιογράφοι του Περιοδικού Τύπου θεωρούμε υποχρέωσή μας να τονίσουμε το πνευματικό ανάστημα, το ασύγκριτο ήθος και το άσβεστο αγωνιστικό φρόνημα του Νίκου Καραντηνού, που φώτισε με την παρουσία του τον χώρο μας. Στο πρόσωπό του αποτυπώνεται εύγλωττα το ελεύθερο πνεύμα μιας ολόκληρης εποχής και οι οραματισμοί μας. Επίσης οφείλουμε να υπογραμμίσομε τις αρχές, το ήθος και την δράση του σε εποχές δύσκολες και ανελεύθερες.

Έντιμος, επίμονος, σεμνός, τολμηρός, διορατικός και οραματιστής, ο Νίκος Καραντηνός, βρισκόταν πάντα στην πρώτη γραμμή μαζί μας και μας ενέπνεε με την παρουσία του.

Η παρακαταθήκη που αφήνει είναι για μια δημοσιογραφία οχυρό της αλήθειας, της δημοκρατίας και της ελεύθερης έκφρασης.

Το Δ.Σ. της ΕΣΠΗΤ, μαζί με όλους τους Έλληνες δημοσιογράφους, εκφράζει τα ειλικρινή της συλλυπητήρια στην οικογένεια, στο Πανελλήνιο Σύνδεσμο Δημοσιογράφων Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης ΄41-΄44, τους φίλους και συναδέλφους του.

Το Διοικητικό Συμβούλιο

Αθήνα, 25 Ιουνίου 2008